Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Με το αεράκι.......


tumblr_o84it8P0hy1sqba70o1_1280.jpg



Τα παράθυρα ορθάνοιχτα

οι κουρτίνες χορεύουν στις θωπείες του ανέμου!

Χελιδόνια σπουργίτια σε μια αέναη κίνηση,

μπερδεύονται με το τραγούδι των τζιτζικιών,

στη θάλασσα κάθε πλεούμενο στρέφει την πλώρη

προς το βοριά και τον υποδέχονται, πριν φτάσει

στους γυμνούς μας ώμους, στη μαυρισμένη

επιδερμίδα.

'Ενα μπουκέτο ρίγανη, αφημένο στον πάγκο της

κουζίνας, στέλνει ξαφνικά άρωμα Αυγουστιάτικο,

λιασμένα χρώματα και μνήμες, απο τα ψηλά...

Εκεί, κάτω απ τις φουντουκιές, ανάμεσα στη φτέρη

και στις ρίζες απο τα έλατα.

Κοχύλια αρμυροπλυμμένα, αχινοί και αστερίες

βολεμένοι στο γυάλινο βάζο, εικόνες απο

ηλιοβασίλεμα και κάτασπρα φαναράκια!

Σχέδια δεμένα ακόμα με γαλάζια κορδέλα,

όνειρα ταξιδιάρικα που εισβάλουν, κάθε φορά,

απ την πόρτα του Καλοκαιριού.

Ανάμεσα στα ξανθά στάχυα και τα κόκκινα

βαμένα νύχια, εικόνες, στιγμές κι αρώματα,

αναστατώνουν τις αισθήσεις!

Στην παραλία του Λεμονοδάσους, ευθεία

στη γραμμή του ορίζοντα, κότερα με ανοιχτά

πανιά, ζωγραφίζουν το κάδρο της ομορφιάς,

της γαλήνης, της συμμετρίας!

Η άμμος στεγνώνει στα δάχτυλα των ποδιών,

το αλάτι επίσης δροσίζει τις ανάσες, γιατρεύει

κάθε πόρο και πίκρα!

Στιχάκια αρχίζω να πλέκω

και ο γιαλός ατέλειωτος......

Οικονομία, μην στεγνώσουμε απ το κάμα,

μη στερέψει κάθε ρανίδα στο βλέμμα,

ανάλαφρο ρουχαλάκι

για να χωράει το αεράκι

και η μαγεία του!





Κράτα το


Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Πορευόμαστε......



tumblr_o3mmnsXwQp1qbsrwpo1_500.jpg


Σ ένα δρόμο, που χαράχτηκε, απο άλλους, προηγούμενα

χρόνια της ηλικίας μας, χρόνια δροσερά, και ύστερα

χρόνια κουρασμένα και διψασμένα!

Στις αλλαγές των εποχών, λουζόμαστε βροχές χιόνια

καταιγίδες, αλλά και ηλιαχτίδες και ανέμελες στιγμές!

Κάπου ανάμεσα, στις εσοχές δηλαδή, έρχονται νέες ζωές,

μα και "χάνονται" απο δίπλα μας...

Και μεις, συνεχίζουμε να, προχωράμε!

Με ανοιχτούς ορίζοντες, σχέδια και όνειρα γραμμένα με

χρώματα πολλά κι ελπίδες!

'Ωσπου, νιώθουμε ή βλέπουμε, συνοδοιπόρους γύρω,

απο άλλες διόδους, απο κακοτράχαλους δρόμους και

μπαρουτοκαπνισμένες γειτονιές, να διασταυρώνουν τα

βήματά τους στην ίδια πορεία! ;

Μπλοκάρουν οι σκέψεις μας, σκοτεινιάζουν τα όνειρα,

μπερδεύονται τα θέλω με τα μπορώ!

Ψάχνουμε να βρούμε τους ρυθμούς, οι νότες κατρακυλάνε

άτσαλα στην κλίμακα, ετούτης, της καινούργιας ζωής ή

μιας άλλης ζωής, που τρύπωσε κλεφτά απο ανοιχτά

σύνορα......

Και, νομίζει, πως πορεύεται!

Ο δρόμος είναι για όλους

και μεις

περαστικοί οδοιπόροι!




Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

ΕΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΑΚΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ ΤΗΣ ΜΠΙΤΣΑΣ ΜΑΣ!

IMG 2014.jpg


Τα περσινά Χριστούγεννα, στόλισα το δεντράκι μας,

μόνη, μιας και η μικρή μας θα ερχόταν κοντά στις

γιορτές. Μπροστά στο παράθυρο να βλέπει τη

θάλασσα και τ άλλα στολισμένα σπιτάκια απέναντι!

Είναι αλήθεια μια μαγική στιγμή, όταν φωτίζουν τα

λαμπάκια (του δέντρου να εξηγούμαστε) και στο

τρεμόπαιγμά τους να σε παρασέρνουν....

Λάμψεις που γίνονται εικόνες, εικόνες που

γίνονται πρόσωπα και παραμυθένια ταξίδια και

ξαναγίνεσαι παιδί!

Φέτος, τα πράγματα είναι κάπως αλλιώς...

Μάλλον οι γιορταστικές μέρες θα περάσουν

στο σπίτι της μικρής, οπότε ποιός στολίζει

και ποιός ξεστολίζει;

'Ενα μικρό δεντράκι πήρε τη θέση του μεγάλου

τα λαμπιόνια κι αυτά αναβοσβήνουν μαγικά!

Τώρα όλα έγιναν παραμύθι για μεγάλα παιδιά!

Κάτω απ΄το φανταστικό δεντράκι ακουμπάω

τα δυνατά χειροκροτήματα, που ακόμα χτυπούν

στ αυτιά μου, απο τα παιδιά του Γυμνασίου, στη

γιορτή για την ημέρα της αναπηρίας!

Τους είπα δυό λέξεις, μόνον, αληθινές, μάλλον

μόνο μία... Να μην ξεχάσουν τη λέξη Άνθρωπος,

όταν γράφουν έκθεση γραπτώς σαν μαθητές ή

προφορικά όταν ενηλικιωθούν και θα εκτίθενται

στον κόσμο έξω!


Και κει που τα λαμπιόνια με παρέσυραν στο

χτες, ήρθε η εγγραφή της Μάνιας και το παιχνίδι!

Ωραία δικαιολογία να σας ξαναδώ, να τα ξαναπούμε

και ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!


Αα κι ένα φουυυυυ να φύγει η αστερόσκονη με τα φιλιά,

να γίνει αέρας και μια τεράαστια αγκαλιά, να φτάσει πέρα

απ τον Ωκεανό, κάπου σ ένα σπιτάκι ζεστό στην πόλη

του Μόντρεαλ του Καναδά, όπου κατοικεί η δική μας θεά!

Χαρούμενα Χριστούγεννα Μάνια Smile


2f7428c84125.gif






Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Η καρδιά της ερείπιο.....




tumblr_mkbfa9FBiT1ra46sfo1_500.jpg


Χρόνια τώρα  που έφυγα απο κοντά της,

θα είναι καμμιά εικοσαετία, σίγουρα!

Ανάμεσα στα πολύβουα στενά της, έζησα

τα πιο δημιουργικά, ανθηρά, ξέγνιαστα

καθημερινά λεπτά...

Στοές με απλησίαστες πραμάτειες, δερμάτινες

τσάντες, ακριβά ρούχα, βιβλία, δισκοπωλεία,

καλλυντικά.. Μα και γωνιές, με ξεχωριστά

μικροπράγματα, για δώρα στις γιορτές! Πόσα

πηγαινέλα, ανάμεσά τους, πόσες κλεφτές ματιές

στις απαγορευτικές τιμές τους!

Η καρδιά της πρωτεύουσας ζωντανή!

Και πώς έγινε, σήμερα, έτσι;

Σε μια εικοσαετία η πόλη ερήμωσε!

'Αδειασαν οι στοές, έκλεισαν καταστήματα, η ζωή

κάπου μεταφέρθηκε!

Σα να έκλεισα τα μάτια, σα να με πήρε ο ύπνος

και μέσα στο όνειρο, όλα έγιναν αλλιώς...

Οι βιτρίνες κατέβασαν ρολά, άδειασαν απο κούκλες

έγιναν γκρίζα φαντάσματα, πίσω απο βρώμικα τζάμια.

Φθαρμένες επιγραφές: "Καφενείον η Ελλάς", "Δερμάτινα

απο το 1825".... Η ματιά δεν φτάνει πολύ πίσω, χάνεται

στο βάθος της απώλειας!

Και Ω ναί! Εδώ, έγινε όμορφη πλατειούλα! με παρτέρια,

με παγκάκια (αδειανά), με τον Αλ.Παναγούλη πέτρινο,

ακίνητο, σε χακί χρώμα κι απάνω του ένα περιστέρι, ιδίου

χρώματος, ειρωνεία τραγική κι αυτή του χρόνου!

Αλλά! Στην απάνω πλατειούλα, όπου το συγκεντρωμένο

πλήθος για τις πορείες διαμαρτυρίες, ακόμα ηχεί γκρίζο

κι αυτό, ένας άλλος κόσμος... Σκελετωμένος, άρυθμος,

χαμένος σέρνεται στο γρασίδι, ακουμπάει τα σύνεργα

σε χάρτινα παγκάκια, καρφώνει τη σύριγγα στις φλέβες του!

Εκεί, ανάμεσά μας, ανάμεσα στα βιαστικά βήματα των

ολίγων που προσπερνούν... Σέρνομαι ξυστά στο πεζοδρόμιο,

δίπλα στο Υπουργείο και κοιτάω ίσια, να εξωραίσω το κακό!

Θυμάμαι και λίγο πιο πάνω, πάλι δίπλα στις μαρμάρινες

κολώνες της Ακαδημίας, στα αγάλματα των σοφών μας, στο

χώρο του πολιτισμού, ίδια εικόνα, μέρα μεσημέρι!

Και στο εγκαταλειμμένο εμπορικό δρόμο, στην εσοχή ενός

ιστορικού κτιρίου, άπορος ρακένδυτος πάνω σε χαρτόκουτα

με την ταμπέλα "ΠΕΙΝΑΩ"!

Και στο Οφθαλμιατρείο ίδια αντιγραφή, προσπερνάμε....

Να χωθούμε στη ΣΤΟΑ ΒΙΒΛΙΟΥ να πάρουμε ανάσα! Μα,

χρειάζεται πρώτα βαθειά εισπνοή! Η αντίφαση της επιγραφής

της εισόδου... Τα βιβλία είναι αφίσες στη βιτρίνα, κλειστά

βιβλιοπωλεία, άδεια καθίσματα απέξω, νομίζεις πως όλοι

πουλάνε το ίδιο βιβλίο - παραμύθι : "Τα ρούχα του αυτοκράτορα

ή ο βασιλιάς είναι γυμνός"!

Ξεθύμανε η γνώση!

Πεντέξι άτομα μαζεμένα γύρω απο μια κοπέλα, που ακούστηκε:

- Μπορείτε να έχετε άπειρο χρόνο ομιλίας ή κάτι τέτοιο...

Κινητή τηλεφωνία - βιβλιοανάγνωση 1-0 !

Επειδή το παραμύθι της ανάγκης μου πάει να χαθεί, λέω, να 

αφήσω τις σκέψεις μου να αιωρούνται, ανάμεσα στο ένδοξο

παρελθόν και το ΘΑ της ιστορίας μας!

Γιατί, δε μπορεί, κάπου θα είναι χωμένος, κάποιος τρελός

ασυμβίβαστος ηγέτης αυτής της πόλης!

'Εστω, και κεί στις παράγκες με τα λουλούδια, όπου το άρωμά

τους χάνεται, στην πάλαι ποτέ ομορφιά της πλατείας Ομονοίας!


ΚΑΛΗΜΕΡΑ κόσμε!

Μην πάψεις να χαμογελάς!

Θα είναι, πάντα, χαραμάδα ελπίδας!




Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015

'Ολα γραμμένα, είναι;


tumblr_n6gxdm3c6s1tse3gdo1_1280.jpg



Ο ήλιος επιμένει να βγαίνει!

Η δροσιά φεύγει, νωρίς πρωί...

Μια τσάντα στιβαγμένη όνειρα, ελπίδες,

όλα κουβάρι!

Ανάμεσα στη φωνή του ξένου κόσμου,

προσεκτικά κι αδύναμα, πλέον,

δεκάδες σελίδες βιογραφικά!

Θέλω ν αγκαλιάσω, ετούτη τη δροσιά,

δυνατά, να πάρω και να δώσω...

Μα την αφήνω να φύγει

στους καμμένους δρόμους, μόνη,

γιατί έτσι "πρέπει"!

Και το "πρέπει" με θυμώνει, με αποδυναμώνει,

με τσακίζει συθέμελα.

Μουσκεμένα σχεδιαγράμματα,

ατάκτως ερριμμένα,

σε μια βαλιτσούλα με ροζ τριαντάφυλλα.

Ξεχύλησε πια κι αυτή,

με κόπο συγκρατεί τις τσαλακωμένες θυσίες,

τους κρυφούς πόνους,

τα μαγικά σύννεφα π ανέβαινες

και μαζί πηγαίναμε....

Σκέφτομαι, προβληματίζομαι

μέχρι που καίγεται ο εγκέφαλος!

Φταίω, φταίμε, ε καί;

Απομακρύνεται η δροσιά,

πλησιάζει το ζεστό μεσημέρι,

φθινοπωρινό κλαδί που δεν ανθεί!

Η μάσκα της αγωνίας

φοράει αδέξια ένα

χιλιοφορεμένο χαμόγελο,

Δεν βοηθά!

Ο κόσμος στοίχειωσε την ανοησία

μέσα του

δεν βλέπει, δεν ακούει,

δεν αισθάνεται,

είναι άπνους!

'Ενα φάντασμα που αργοπερπατά

και δεν ξέρεις,

θα μείνει συνοδοιπόρος ή

θα φύγει, θα χαθεί

στους ατέρμονους λειμώνες;

Το ρολόι γυρίζει,

ο χρόνος βαδίζει αμείλικτος,

παρασύρομαι μαζί του

στα τυφλά!

Κρεμάω το κλειδί,

δεν βοηθά!

Πάντα θα περιμένω το καλύτερο

Και σήμερα, ακόμα, πιο πολύ!


ΚΑΛΗΜΕΡΑ Smile



Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

Σε αποσύνθεση.....




tumblr_nkyasq19Uw1r05eg9o1_r1_1280.jpg


'Ενα πλαστικό μπουκάλι απο νερό, καθαρό, άδειο,

ξένο εντελώς άχρηστο στο τοπίο, παντού!

Ένα βατραχοπέδιλο κομμένο, παιδικό νούμερο,

στην ίδια παντελή αχρησιμότητα!

Σακκούλα εκβράζουσα φουσκωμένη, οργισμένη,

ορμητική προς την παραλία πλέει!

Καπάκι μπλε, καπάκι ροζ, ποτήρι πλαστικό του καφέ,

κι άλλη σακουλίτσα, κι άλλο μπουκάλι.....

Άχρηστα, επώδυνα, αντικείμενα,

βιαστική βρώμικη πινελιά πάνω στα καθαρά βότσαλα,

ανάμεσα στα αλμυροδαρμένα φύκια,

πλάι στους γυμνούς βηματισμούς μας!

Τη μια μέρα μαζεύουμε τα περιττά, την επόμενη

ξανά καινούργια!

'Οπως όλα τριγύρω μας...

Ανοιχτός σκουπιδοτενεκές ο κόσμος μας!

Κι απο ιδέες κι απο σκέψεις και απο πράξεις!

Ισορροπία στην καθαρότητα του νου,

μια τεθλασμένη γραμμή κουραστική.

Τα χρήματα φτάνουν ή περισσεύουν;

'Οσο ο χρόνος περνάει, η άκρη θολώνει...

Το περιβάλλον φορτώνεται οχήματα χρωματιστά,

αγκωμαχά στο καυσαέριο, οι ήχοι έγιναν τεχνητοί!

Τα ουσιαστικά έμειναν στη μοναξιά,

τώρα τα επίθετα ταξιδεύουν στη χώρα του

παρελθόντος!

Αρώματα γιασεμιού, τριαντάφυλλου, λεμονανθού,

σε ακριβά μπουκαλάκια στο πάνω πάνω ράφι

της ανάσας μας!

Αφήνω ένα χαμόγελο

εις μνήμην......


Smile


Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Πάμε... Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα!

tumblr_mayir8uj5p1r1wvnvo1_1280.jpg


Δεν υπάρχουνε μάτια

Δεν υπάρχουν πηγές δακρύων

Μόνα διέξοδα

πίσω απο πανύψηλους τοίχους!

Προσπαθούμε γλιστράμε πέφτουμε

ξανά όρθιοι τσακισμένοι,

ξανά προσπαθούμε

μα ο τοίχος δεν πέφτει!

Εργάτες πουλιούνται κι αγοράζονται

γεμάτες οι τσέπες τους

κουδουνίζουν ασήμια,

δουλεύουν γι αυτό!

Ρίχνουν υποστηλώματα

ο τοίχος να γίνει πιο γερός, πιο ψηλός!

Χαμηλώνει ένα χελιδόνι,

ανάσα λεύτερη,

στα φτερά του ακουμπάμε

και φεύγουμε....

Για την άλλη ζωή

όπου δούλοι δεν υπάρχουν,

ούτε στενά περιθώρια,

μόνον το άπειρο

και θάλασσα άηχη!



Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Κόκκος σκόνης



tumblr_nouur88NeU1ro4v2no1_1280.gif


'Ανθρωπος πολυδιάστατος και μικρός

Ασημαντότητα στο σύμπαν ή

μπορεί και σημαντικά σπουδαίο!

Οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος

Και κει που οι σκέψεις πυρπολούν, το μυαλό,

τις στιγμές, το ξεκίνημα της μέρας,

μια λεπτομέρεια, σε καθηλώνει και σε

αποσυντονίζει!

Κάτι ενοχλητικό γύρω στο μάτι...

Εκνευριστικό προς στιγμή!

Μπορεί ένας κόκκος σκόνης, όπως

ακριβώς κι εμείς, όλοι, σαν

μεσοαστρική σκόνη στο σύμπαν!

Αμελητέο λες;

ΚΑΛΗΜΕΡΑ παρ΄ όλα αυτά και

καλή βδομάδα εύχομαι Smile




Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Φασιστάκο άκου.......


Σαν απλός πολίτης, σαν γονιός, σαν νοήμων άνθρωπος

εν κατακλείδει, οργίζομαι με την "ιδεολογία", εκείνων, των

διδασκόντων, που αποκλείουν με την γλωσσική και όχι μόνον,

δεινότητα, τους νέους ανθρώπους, το όνειρο, τα σχέδια για

εργασία στον τόπο τους!


3660593.jpg


Εσύ Καθηγητά, επίκουρε και "κανονικέ", όπου κι αν βρίσκεσαι,

γενικώς, μου χρωστάς!

Μπορεί, ο λογαριασμός μου, να μην φτάσει, ποτέ, στα χέρια

σου, το σίγουρο είναι πια, πως κατατίθεται στο επιμελητήριο

του κόσμου.

Εσύ ο δημόσιος λειτουργός, είσαι ταυτόχρονα και ο

υπάλληλός μου! Οφείλεις, γι αυτό, να αποδώσεις την

εργασία σου, σωστά, γιατί γι αυτό πληρώνεσαι. Μπορεί

και να καλοπληρώνεσαι, σχετικό είναι!

Δεν έχεις δικαίωμα να αποκλείεις, τους μελλοντικούς σου

συναδέλφους, απο το δρόμο τους! Έχεις, όμως, υποχρέωση

να διδάσκεις τους θεμιτούς τρόπους για να αναπτυχθούν οι

κόποι τους.

Είσαι εκεί, ως λίπασμα, όχι φυτών απλά, αλλά βοήθημα για

δέντρα, τα οποία έχουν ρίζες γερές απλωμένες...

Μην, λοιπόν, τις δηλητηριάζεις με εικονικές υποθέσεις για

το ανώφελο της διδασκαλίας σου.

'Ακου φασιστάκο, μπορεί να έχεις χρήμα, αλλά, εγώ έχω

το χρόνο! Χρόνο άφθονο και πλούσιο, να ακονίζω τις

απολήξεις των δακτύλων και τις αντοχές μαζί.

Κι εγώ, ως σπορέας της κοινοκτημοσύνης μας, κηδεμονεύω

την εργασία σου και την ανθοφορία της.

Το σκαιό σου λίθινο κέλυφος, που καλύπτει το αντίστοιχο

χρώμα και υφή προσωπείο σου, ίσως αντέχει τις άτονες

αιχμές μου. 'Ομως, θ αγωνίζομαι να σπάσεις και να πέσεις,

ως σκόνη γρανιτένια, να στρωθείς στην πορεία....

Κάπου να ωφελήσεις κι εσύ τον κόσμο!

Γιατί ο εύλογος θυμός δεν αντιστέκεται, απλά.

Γίνεται κύμα και πλημυρίζει συνειδήσεις και δίκιο μαζί.

Γιατί, μπορεί, να μην με ακούς, αλλά κάποιες κεραίες

θα πιάνουν τις δονήσεις μας..

Μητέρων, γονιών ή απλών εργατών.

Αν επιπλέεις σε ένα ατελέσφορο σύστημα, είσαι

με τους ολίγους. Οι πολλοί, πλέουμε, σε γερό

σκαρί τριγύρω σου...

ΚΑΙ έχε το νού!




Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Κατάκοπες μέρες ευτυχίας!



tumblr_nnrzvnLKCs1ssw1h1o1_1280.jpg


Μια λέξη ζόρικη, η λέξη "ευτυχία"!

Μια κατάσταση, ίσως κι ένα συναίσθημα,

όπου ξοδεύτηκαν ωκεανοί μελάνης!

'Οταν, πιστεύω, πως αγγίζω, έστω απαλά

ετούτη την έννοια, ανακαλώ βοήθειες απ΄τα παλιά...

Τον παππού μου, τη γιαγιά μου ή τον παππού Αίσωπο!

"Μην το ψάχνεις και πολύ, είναι κάπου κοντά σου"!

Το πιάνο συρρικνώθηκε, έγινε μια σταλιά πάνω στο

τραπέζι! Η μουσική του θεσπέσια, ρυάκι που κυλά...

'Ηρθε το Μαγιάτικο αηδόνι, χάιδεψε, απαλά το ποτάμι

των αναμνήσεων, μοναδικά!

Ο βορριάς κι αυτός σιγοντάρει τα κύματα.

Τα σκονισμένα παπούτσια, ακουμπισμένα, μαρτυρούν

σχολικές αίθουσες με φωνές ελπίδας,

φωνές αγωνίας κι επιβίωσης!

Η ανατροπή, γίνεται απο μας...

Απο σένα, απο μένα, απ΄όλους μαζί!

Τα βαλτώδη ανακινούνται, γεμίζουν νούφαρα και

χαμόγελα!

Εκείνο που κρύβεται, αδέξια, στις κόχες του δήθεν

θα ανθίσει στις μέρες...

'Ενας δρόμος μοναχικός και άγονος,

συνεχίζει την πορεία ελπιδοφόρος, γιατί

οι σπόροι πέφτουν, η βροχή θα δουλέψει,

ένα αλλιώτικο ουράνιο τόξο, χαράζεται

στον ορίζοντα!

Γι αυτό το χαμόγελο ανατέλει,

η ευτυχία παίρνει χρώματα,

απ΄το λιβάδι που πάει ν΄ανθίσει!

Οι αδύναμοι γίνονται δυνατοί,

οι ιδιαίτεροι γίνονται ικανοί!


Αρχείο

Powered by pathfinder blogs